اسلام در مسیر تاریخ علامه عسگری جلد ۱۰

اسلام در مسیر تاریخ علامه عسگری جلد ۱۰ 

بخش اول: آدم عليه السلام

فصل اول:آفرینش آدم

خداوند سبحان در سورۀ طه آیات ۱۱۵ و ۱۲۲ می­فرماید:

و ما با آدم عهد بستیم (که فریب شیطان نخورد) و در آن عهد او را استوار و ثابت­قدم نیافتیم٭ …٭ سپس خدا توبۀ او را پذیرفت و هدایتش فرمود به مقام نبوتش برگزید.

۲٫ و در سورۀ بقره آیات ۳۰- ۳۷:

هنگامی که پروردگار تو به فرشتگان فرمود: من در زمین جانشینی قرار می­دهم گفتند: آیاکسی را قرار می­دهی که در آن فساد و خونریزی کند در حالی که ما حمد و تسبیح تو می­گوییم و تو را تقدیس می­کنیم. فرمود: من چیزی می­دانم که شما نمی­دانید و تمام اسماء را به آدم آموخت و بعد آن را به فرشتگان عرضه داشت و پرسید اگر راست می­گویید نام­های اینها را به من خبر دهید٭ گفتند: خداوندا تو منزهی به جز آنچه که به ما آموخته­ای چیزی نمی­دانیم تو دانا و حکیمی٭ فرمود: ای آدم آن نام­ها را به ایشان خبر ده هنگامی که آدم ایشان را آگاه ساخت فرمود: نگفتم من غیب آسمانها و زمین را می­دانم و آنچه را که ظاهر می­کنید یا مخفی می­سازید با خبر هستم٭ هنگامی که به فرشتگان گفتیم برای آدم سجده کنید, همگی سجده کردند مگر ابلیس که امتناع کرد و تکبر نمود. او از کافران بود٭ و گفتیم ای آدم تو و همسرت در بهشت ساکن شوید و از هر جای آن می­خواهید بخورید که گوارایتان باد ولی نزدیک این درخت نشوید که از ستم­کاران خواهید شد٭ شیطان ایشان را به لغزش انداخت, و آنها را از آنچه در آن بودند بیرون کرد. و گفتیم همگی فرود آیید, برخی از شما دشمن برخی دیگر خواهید بود. و شما را تا مدتی در زمین جایگاه و بهره­مندی خواهد بود٭ پس آدم از خدایش کلماتی فرا گرفت و خدا توبه­اش را پذیرفت, که او توبه­پذیر و مهربان است.

۳٫ و در سورۀ آل عمران آیه ۳۳:

خداوتد آدم و نوح و خانوادۀ عمران را بر جهانیان برگزید.

و در سورۀ انعام آیه ۸۹ فرموده است:

آنها(پیامبران) کسانی هستند که به آنها کتاب آسمان و فرمان­روایی و نبوت عطا کردیم … .

۱-۱-شرح کلمات

۱٫­ اجتباه: او را برگزید و انتخاب کرد. در مفردات راغب آمده است که: اجتباه الله العبد یعنی این که خداوند بنده را به فیض الهی مخصوص گردانیده طوری­که انواع نعمت­ها را در اختیار او می­گذارد بدون این که بنده در این زمینه کوششی کرده باشد. این فیض, مخصوص انبیاء و هم­سنگ ایشان از صدیقان و شهداء می­باشد.

۲٫ تابَ: توبه کرد, توبۀ عبد معرّف پشیمانی بنده است از معصیتی که کرده, و ارادۀ او به ترک آن گناه است و تا حد امکان تدارک و جبران آن.

اما توبه از ربّ, به معنای پذیرش توبۀ بنده است, و گذشتن از خطایش و لطف به او آمرزش وی.

۳٫ خلیفه: به دنبال بحثی که در آفرینش فرشتگان داشتیم می­گوییم:

لغت خلیفه در قرآن هم به صورت مفرد و جمع آمده, و هم مفرد با ضمیر جمع. آنجا که به صورت مفرد آمده مقصود برگزیده­ای از اصفیاء الله است بر روی زمین, اما آنجا که با لفظ جمع و یا همراه ضمیر جمع آمده منظور جانشینی مردمی به جای اقوام پیش از خود در روی زمین می­باشد.

در مورد وجه اول:

۱ـ خطاب خداوند به فرشتگان: من بر روی زمین خلیفه­ای قرار می­دهم.

۲ـ خطاب خداوند به داوود:  ای داوود! ما تو را در زمین مقام خلافت دادیم.

 

اگر مقصود در مورد اوّل این باشد که خداوند نوع انسان را در روی زمین خلیفه وجانشین خود قرار داده است دیگر برای داوود مورد ویژه­ای برای تشرف او ته مقام خلافت باقی نمی­ماند, زیرا که او هم یکی از آحاد مردم است که خداوند آنان را تا جهان بر قرار است خلیفه و جانشین خود بر روی زمین قرار داده است.

بنابر این ناگزیر باید گفت: مقصود از سخن حضرت باری تعالی به فرشنگانش کهتنها حضرت آدم می­باشد, یا حضرت آدم و فرزندان برگزیدۀ او که امامان و پیشوایان مردم به سوی راه راست می­باشند.

 

 

برای دانلود این کتاب بر روی دانلود کلیک کنید .

 

 

برای داشتن فایل به صورت رایگان از طریق تماس با ما در ارتباط باشید.

 

 

 

 

 

دانلود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *